TeamForge outdoor-route

Vijf ingrediënten voor Mentale Weerbaarheid (“Mental toughness”)

Posted on Posted in Mentaliteit

De Omgeving

Vorige week had ik met TeamForge een (zeer) intensieve teamdag op de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Ik neem dan teams mee op een ‘mini expeditie’. Van het pad af, bikkelen over hoge duinen en mul zand, terwijl het team allerlei zaken mee moet nemen en doen. Zwaar, fysiek en (vooral) mentaal, maar het trekt het team uit haar comfort-zone en dat is precies de bedoeling. Eén van de redenen waarom we dat doen is om de mentale weerbaarheid van een team en haar teamleden te vergroten.

Wie denkt dat het alleen voor de deelnemers zwaar is, heeft het mis. Als begeleider en coach leg je dezelfde afstand af en wordt er ook een groot beroep gedaan op onze mentale weerbaarheid. In mijn geval regelen en organiseren we alles zelf (samen met mijn vaste partner), dus ook bijvoorbeeld de catering. Alles moet gedragen worden, want op het terrein mogen geen gemotoriseerde voertuigen komen. En ohja, voordat ik het vergeet: vanaf het begin gaan we al (letterlijk) van het pad af, so no easy way! Nog voordat het programma officieel begint met de deelnemers, heb ik de route van de dag voor een groot gedeelte al een keer afgelegd.

TeamForge outdoor tentHet ochtendprogramma zou op één locatie plaatsvinden. Daarvoor was een tent nodig tegen de voorspelde regen. In een mooie kom, omringd door hoge duinen van mul zand, diep in het gebied, stond ik ’s ochtends voor aanvang een tent van bijna 20 kilo op te zetten (die ik de avond ervoor al met een karretje naar de plek had gebracht). De aanwezige herten keken mij ietwat vreemd aan bij deze ochtend work-out.

Aan het eind van zo’n dag begint voor ons het spel (deels) opnieuw, want alle spullen die ’s ochtends zijn klaargelegd, moeten ook weer opgehaald worden. Een deel was door de deelnemers al meegenomen (roeien met de riemen die je hebt …), de tent nog niet.

De Uitdaging

Vermoeid van op één dag de route al 2x lopen, liep ik over de duinen terug richting de locatie waar de tent nog stond. Gedeeltelijk over het pad, grootste gedeelte van het pad af. In tegenstelling tot de avond ervoor, had ik dit keer geen karretje bij me om de tent op te leggen. Op de locatie aangekomen waren er twee uitdagingen:

  1. Tent afbreken terwijl het behoorlijk hard waaide;
  2. Achtergebleven spullen, twee tafeltjes en tent, meenemen.

De tent afbreken was ‘the easy part’. De spullen meenemen was de werkelijke uitdaging. Gewicht, bij elkaar ± 30 kg, en onhandelbaar formaat van zowel tent als tafeltjes maakten het niet heel aantrekkelijk om zonder karretje aan de wandel te gaan. Tijdens het afbreken van de tent dacht ik na over hoe ik de spullen toch in één keer mee kon krijgen, zodat ik ’s avonds niet nog eens terug hoefde te komen. Ik wilde gewoon lekker relaxen in een heerlijk warm bad. Ik besloot het erop te wagen. Mijn doel was duidelijk: wat er ook gebeurt, vermoeid of niet, zwaar of niet, de spullen gaan NU mee en ik kom vanavond niet terug! Ik wil vanavond relaxen in een lekker warm bad! MAKE IT HAPPEN!!!!

De Executie

De terugtocht begon. De eerste stappen waren nog goed te doen. Rugzak om, tafeltjes in één hand en de tent in haar draagtas in de andere hand. De eerste meters door het mulle zand. Duin 1 op van weet-ik-veel-hoeveel. Halverwege de tent toch maar op een schouder gelegd. Nog een paar stappen. Eén misstap en de tent kledderde met veel geweld van mijn schouder af en tot overmaat van ramp rolde deze een groot gedeelte van duin 1 weer naar beneden. Ik hoor het mezelf nog zo denken: “@#$%^&, we zijn nog lang niet thuis”. Duin 1 opnieuw op. Voetje voor voetje. Baby steps, niet te groot. Hijgend met extreem vermoeide benen sta ik op de top van Duin 1. Mentale klap. Het uitzicht is prachtig, maar de plek waar ongeveer de auto staat is ook zichtbaar: achter heel veel duinen ver aan de horizon …

Ik pak de spullen op en begin aan de afdeling van die eerste duin. De tafeltjes blijven hangen achter een doornstruik. “@#$%^&”. Ik schop ze nog een eindje verder de duin af. Elke meter telt … En ja hoor, ook de tent kleddert weer van mijn schouder af. Schouders die overigens al pijn begonnen te doen. Ter referentie: we zijn hemelsbreed 200 meter verder dan het startpunt. Na nog wat meters afgelegd te hebben, de nodige (inwendige) g*dv*rs, de spullen laten vallen en opnieuw oppakken en de benen open vanwege de doornstruiken, heb ik de tent en tafels in een greppel gegooid. “Ik kom vanavond wel terug met een karretje. Zoek het uit met je rotzooi!!”. Ik had er geen zin meer in. Er waren inmiddels ruim 20 minuten verstreken en ik was hemelsbreed 400 meter opgeschoten. Maar tegen wie had ik het eigenlijk? Mijn mentale weerbaarheid was tot een absoluut dieptepunt gedaald. ik zat er even helemaal doorheen.

Na even op adem te zijn gekomen en een flinke sloot water te hebben gedronken, bedacht ik mij, dat vanavond terugkomen zou betekenen dat ik niet lekker in bad kon gaan zitten en kon bijkomen. Was er nou werkelijk niets wat ik kon doen om de spullen fatsoenlijk over de duinen bij de auto te krijgen, zonder dat ik ze om de haverklap moest oppakken, het gevoel had dat ze niet meer te tillen waren of door vermoeidheid niet meer verder kon?

Ik legde alle spullen bij elkaar. Tent, tafeltjes en mijn rugzak (ja, die droeg ik ook nog). Ik haalde eens diep adem en begon het probleem rustig te ontrafelen. Waar had ik nou eigenlijk het meeste last van? Het gewicht van de tent, het onhandelbare formaat van de tafeltjes of misschien toch de rugzak? Nee, die laatste niet. Die rugzak is gemaakt voor extreme outdoor activiteiten en zit als gegoten. Die vormt dus zeker niet het probleem. De tent dan? Nee, eigenlijk ook niet, ondanks haar gewicht. Ik had bij één van de pogingen ontdekt dat als ik de zak in mijn nek leg, deze deels steunt op de rugzak, waardoor het niet als ‘zwaar’ aanvoelt. De tafeltjes dan? Ja, eigenlijk waren die het werkelijke probleem. Er zaten onhandige handvaten aan, zodat het moeilijk was om ze in één hand te houden. Maar beide handen had ik nodig om de tentzak stabiel te houden. De tafeltjes waren het probleem en dat probleem moest opgelost worden. Achterlaten? Nee, te duur. Meenemen dus. Maar hoe?

Kijkende naar mijn rugzak, bedacht ik ineens dat er twee lange riemen aanzaten. Als ik de tafeltjes daar nou eens aan vastbind en op mijn rug draag? Dan heb ik beide handen vrij. Zo gezegd zo gedaan. Binnen 5 minuten zaten de tafels vast aan de rugzak. Tentzak optillen en in mijn nek leggen.

Opgeven of Doorgaan?

Eindelijk had ik beide handen vrij om de tentzak stabiel te houden. Ik voelde mijn mentale kracht weer terugkomen. Dit varkentje gingen we even wassen. De lange weg naar de auto kon eindelijk voortgezet worden in relatieve eenvoud. Althans, dat dacht ik toen. De eerste paar duintoppen werden bedwongen. Het zweet gutste aan alle kanten eruit. ‘Blijven drinken, blijven drinken”, dacht ik bij mijzelf. En op een zeker moment gebeurt het in je gedachte. De gedachte “Het wordt te zwaar” komt tevoorschijn. Als een duveltje uit een doos begint het in te hakken op je moraal. Met elke stap die je zet, lijkt de auto verder weg te staan. Totdat je op dat punt staat waarbij je denkt: “f*ck *it. Ik kap er mee”.

TeamForge outdoor-routeIk was halverwege. Een simpele keus. Alles alsnog laten liggen en vanavond terugkomen met een karretje. Met als gevolg dat een deel van de afstand opnieuw afgelegd moest worden (voor de 4e keer die dag) en ik niet in bad kon. Of doorzetten en de tweede helft stapje voor stapje afleggen. Ik koos voor de tweede optie. Want de rust en het bad, dat grotere doel van die dag, bleef lonken en woog nog steeds zwaarder dan ’s avonds terug moeten komen.

Nieuwe strategie

Maar dat doel leek nog ze ver weg. Zelfs het eerste grote tussendoel leek niet dichterbij te komen: de auto. Ik moest een nieuwe strategie verzinnen. Staand op een duintop keek ik richting de plek waar de auto stond. Ik stippelde mijn route door de duinen uit en telde het aantal duintoppen dat daar tussenin lag. Vermeerderd met een klein percentage topjes die niet zichtbaar waren, wist ik hoeveel duintoppen er nog lagen tussen waar ik stond en waar de verlossing, de auto, stond.

Ik liep van duintop naar duintop. Ik keek ook niet verder dan de volgende duintop. En ik telde. Ik telde elke duintop die ik had gehad en trok deze af van het totaal. Om de vijf toppen controleerde ik mijn richting ten opzichte van de auto. Dat waren ook de momenten waarop ik mocht drinken (van mijzelf) als een soort beloning. En zo sleepte ik mij van duintop naar duintop, door doornstruiken en mul zand, van drinkmoment naar drinkmoment. En zag ik de plek van de auto steeds dichterbij komen. Om eindelijk de spullen in de kofferbak te kunnen leggen en weg te rijden naar de rust en het bad. Die dag heb ik ruim 20km afgelegd door mul zand, over duinen heen, door doornstruiken. Ik was stuk, maar ik mocht eindelijk in bad …

De ingrediëntenlijst voor Mentale Weerbaarheid

Hoe groot of hoe klein de situatie ook is, iedereen verkeert weleens in een positie waarin opgeven de enige mogelijke optie lijkt te zijn. Die avond, vermoeid door het vroege opstaan en een zeer intensieve teamdag, herinnerde ik mijzelf er weer aan hoe je jezelf bij elkaar kunt rapen om uiteindelijk je (eind)doel te behalen. Dat noemen ze “mentale weerbaarheid” (of “mental toughness”) en dit is mijn ingrediëntenlijst voor het recept:

  • Zorg dat het einddoel heel helder is. Visualiseer het maximaal, zodat het bijna tastbaar wordt. Er ontstaat dan bijna een soort hunkering naar dat doel. In mijn geval: “het bad”;
  • Roep dat visuele beeld van je einddoel constant bij jezelf op. Het houd je op de been en herinnert jezelf er steeds aan waarom je doet wat je op dat moment doet / moet doen;
  • Je hersenen geven eerder op dan je lichaam werkelijk aankan. Dat is een soort ‘beschermmodus’. Als je denkt dat je vermoeid bent, dan neemt je lichaam dat over en voel je je ook vermoeid. Ban je die gedachtes, dan kan je lichaam veel meer aan;
  • Bij problemen, sta even stil. Soms letterlijk. In plaats van doorgaan, reflecteer even. Ga stapje-voor-stapje na wat nou het probleem is en waar mogelijke oorzaken liggen. Kom op adem en creëer voor elke probleem een mogelijke oplossing. Je zult ontdekken dat het uiteindelijk niet veel moeite kost om een en ander te vereenvoudigen en in beweging te krijgen. In mijn geval: hang de tafeltjes aan je rugzak en je hebt beide handen vrij voor de tentzak;
  • Het Grote Doel dat je continu visualiseert ligt vaak ver weg. Te ver. Hak de weg ernaartoe op in kleinere, behapbare maar uitdagende stukjes en focus je op die stukjes. In mijn geval: om thuis in bad te kunnen, moest ik bij de auto komen. Dat subdoel was nog te groot, want er lagen ontelbare duintoppen tussen waar ik was en waar de auto stond.

Mentale weerbaarheid, of “Mental toughness” kun je ontwikkelen. Met een positieve mindset en een ‘can-do’ opstelling. Redenen om iets NIET te doen worden verbannen, redenen om door te gaan worden vergroot. De combinatie maakt dat je uiteindelijk elke situatie aandurft en aankan.

Op naar de volgende beproeving!!

 


Geef een reactie