Stop Staring at Agile Mountains

Bergbeklimmen is eigenlijk heel agile

Posted on Posted in Mentaliteit, Teamwork

Weet je hoe je bergen beklimt? Heel simpel: Stapje voor stapje. Bij elk stapje kom je dichter bij je doel. Maar bij elk stapje bepaal je ook weer opnieuw welke weg je neemt. Ga je een stukje naar links, ga je naar rechts, blijf je rechtdoor gaan of doe je een klein stapje terug? Je doel hou je continu in het oog. Die verandert niet. De top, die wil je bereiken. Maar de weg daar naartoe? Die is allerminst vooraf 100% uit te stippelen. Hoe agile is dat?

Toen ik nog jonger was, heb ik veel geklommen. Ik woonde in het zuiden van Limburg, dus de Belgische Ardennen lagen ‘op een steenworp afstand’. Menig weekend brachten we daar door aan de oevers van de Ourte, geplakt tegen een of andere rotswand. In de zomermaanden gingen we vaak met vrienden naar plekken waar echte bergen waren. Uiteraard de Alpen, maar ook Schotland was een mooie plek om te klimmen. Pas op latere leeftijd begon ik mij te realiseren wat een unieke ervaringen in agility en teamwork ik eigenlijk heb opgedaan tijdens het klimmen.

 

De ervaring in een notendop

Tijdens het klimmen krijg je continu te maken met nieuwe uitdagingen. Steenslag, het weer kan tegenzitten, vermoeidheid. Je klimmaten helpen je er op dat moment doorheen, maar hebben zelf ook wel eens hulp nodig. Af en toe moet je rusten om te voorkomen dat je uitgeput raakt. Of in het ergste geval: dat je moet opgeven. Je gaat richting de top, maar om de top daadwerkelijk te halen, daal je tussentijds ook weer af. Want in één keer doorstoten kan gevaarlijk zijn. De kans op mislukken en ongevallen is te groot. Hoogteziekte, uitputting en andere gevaren liggen op de loer. Dat risico is te groot. Je daalt weer een stukje af om op krachten te komen. Je gaat alles weer overzien. Je gaat weer helder nadenken, zodat je je weg weer kan vervolgen. En dan, na al die moeite, na al die inspanning, sta je op de top! Het uitzicht is fantastisch. Je voelt je extreem goed, ja zelfs gelukkig. De missie is geslaagd. Nou ja, bijna dan. Want je moet ook weer terug. Je wil graag iedereen die mooie foto’s laten zien. Je wil weer veilig van die berg af. De missie is pas 100% geslaagd als je EN de top hebt gehaald EN je er daarna over kunt vertellen. Thuis.

 

De cruciale stap ...

Het bereiken van de top kost voorbereiding. Je koopt niet even een paar wandelschoenen, wat touw, een dikke jas en een muts. Je gaat zorgvuldig te werk. Dat moet ook, want bergen zijn genadeloos. Eén misstap en je kunt de gemaakte foto’s aan niemand meer laten zien. Zo zijn er drie stappen die je moet nemen, ongeacht wat volgt:

  • De eerste stap is het nemen van de meest cruciale beslissing (en die lijkt zo simpel en logisch): welke berg ga je beklimmen? Er zijn er zo veel. Elke berg heeft haar eigen eisen, haar eigen vorm, haar eigen omstandigheden en vraagt dus haar eigen, unieke, voorbereiding. Die berg is je doel. De zingeving voor deze hele onderneming.
  • De tweede stap is dat je op zoek gaat naar zo veel mogelijk informatie. Waar ligt de berg, wat zijn de weersomstandigheden, wat zijn de ervaringen van eerdere beklimmingen, wat zijn de te verwachten omstandigheden op locatie, welke kaarten zijn beschikbaar? Alles wat je kunt vinden en wat mogelijkerwijs nu of in de toekomst van pas kan komen.

De derde en meest cruciale stap is:

  • Het samenstellen van je team.

Elke berg heeft haar specifieke kenmerken en stelt dus specifieke eisen aan diegene die haar proberen te beklimmen. Een berg in de Alpen is vaak klim technisch moeilijker dan een berg in de Himalaya. Maar een berg in de Himalaya is vaak hoger en dus ijlere lucht. Een andere complexiteit dus. Niet iedereen kan hiermee overweg.

 

Het team is van levensbelang

De mensen met wie je dit doet, je team, is hierin van levensbelang. Met hen doe je de voorbereiding, ieder zijn of haar taak in de totale onderneming. En je weet dat je straks op de berg extreem afhankelijk van ze bent. Je plukt dus niet zo maar iemand van de straat. Je zoekt de mensen met wie je dit avontuur aan durft te gaan. En dat hoeven niet persé de besten in alles te zijn. Je zoekt vooral mensen die je vertrouwt en die het doel, de berg, met je delen, en er net zo veel voor overhebben om de top te halen als jij. Maar je zoekt niet alleen mensen die alleen naar de top willen. Het ‘ondersteunend’ personeel is van net zo’n groot belang. De mensen die in het basiskamp blijven, die voor jou via hun telescoop de omstandigheden op de berg in de gaten houden, die de weersvoorspellingen bijhouden en in contact staan met jou en de buitenwereld. Zij creëren de bescherming, de continue randvoorwaarden, die jij nodig hebt, zodat jij met jouw team de top kan bereiken en weer veilig terug kan komen.

 

Het komt aan op ...

Het proces van bergen beklimmen is zo agile als het maar zijn kan. Je doel is helder en je bereid je maximaal voor. Je weet dat als je eenmaal op die berg zit, je je met enige regelmaat zult moeten aanpassen. Je route verleggen, soms creatief zijn om die ene passage die toch helemaal besneeuwd blijkt zijn te overwinnen. Slecht weer / slechte omstandigheden dwingen je continu de risico’s opnieuw in te schatten en je plan te herzien. Op dat moment komt het maar op één ding aan: teamwork! Mindset van je teamleden, onderling vertrouwen en vooral samenwerking vormen de sleutel tot het uiteindelijke succes. Gebruik maken van elkaars krachten, door dik en dun. Alleen daar bereik je de top mee en kun je het naderhand navertellen.

Dit is de belangrijkst les die ik tijdens het klimmen heb geleerd en waar ik pas later achterkwam: Zonder (sterk) team kun je zelf nog zo goed klimmen, je komt niet aan de top. En dat is waar het in mijn beleving bij Agile om draait: dat levert je de flexibiliteit en wendbaarheid op die je zoekt en die zorgt dat je dat ook blijft, ongeacht welke omstandigheid dan ook.

 

Stop staring at mountains

Veel organisaties zien als een berg op tegen het agile worden. Er worden initiatieven op projectbasis ondernomen, maar vaak bloeden ze dood, leiden ze niet tot gewenste resultaten en vervallen organisaties weer in oude gewoontes. Maar agile draait om (team)mentaliteit: samen opzoek naar de beste weg. Het begint met die eerste drie stappen: staar je niet blind op de (Agile) top, maar maak een keus en stel een team samen om die berg te gaan bedwingen. Dat team zal er voor zorgen dat de agile-berg wordt bedwongen, stapje-voor-stapje. Ga een stukje omhoog en daal weer een stukje af. Er zijn meerdere wegen die naar de top leiden en vaak openbaren die zich pas als je op weg bent.


Geef een reactie